 |
 |
|
| |
If you tink...
werk
|
24 Januari 2011 | 12:09:14
Niemand is ooit echt alleen. Zelfs in gedachten hoor je stemmen. Links op je schouder zit een engeltje, rechts van je oor hoor je steeds wat er niet kan: “Dat kan jij niet”. “Jou willen ze niet”. “Jij bent daar toch niet goed genoeg voor”.
Misschien later, misschien als ik wacht, dat ik het dan wel kan. Maar nu zit ik stil. En ik luister. En ik wacht.
Ik wacht als een peertje op de fruitschaal, tot ik wel rijp en sappig ben en iemand de hele dag al naar me verlangt. Dat bij de eerste hap de schil knapt en het sap langs je kin naar beneden loopt.
Misschien is het niet warm genoeg in huis. Misschien is het niet seizoen. Maar die peer ligt er al weken en hij wordt langzaamaan melig, maar hij blijft hard. Een peer is geen appel, hij hoort niet hard.
Ik bedenk wat ik wil. Waar ben ik eigenlijk goed in? Ben ik ook wel goed in de dingen die ik leuk vind? Kijk maar naar al die talentenshows; het spreekt niet voor zich dat wat je het allerleukst vind om te doen ook meteen een talent van je is...
Toch voel ik diep van binnen een drang, de drang dat ik iets moet doen, iets waar ik echt heel goed in ben en echt heel gelukkig van wordt. Ik wou dat ik wist wat het was.
Tot dan wacht ik. En luister ik. Maar ik hoor alleen die stem die rechts van me. “Jij kan het niet”. Van binnen borrelt er langzaam iets op: “wat?!” zeg ik. En ik denk aan Marco Borsato’s lijfspreuk: If you think you can, you can. But if you think you can’t, you won’t. En verdorie, die man heeft gelijk!
Ik ben niet zo ver dat ik denk dat ik het kan. Maar wel ver genoeg om te willen bewijzen dat die stem in mijn oor ongelijk heeft. Zo lang je stil zit, gebeurt er niets. Ik wacht al anderhalf jaar op een baan die me vervulling geeft. Hoe moeilijk de arbeidsmarkt ook is, sommige kansen moet je creeëren. Misschien is het tijd om het over een andere boeg te gooien. Tijd om actie te ondernemen.
Het schrijven van deze tekst ging vloeiend. Ik hou van taal, van woordgrapjes, van verbanden leggen en van mijn dikke van Dale. Misschien wordt het tijd om van het geen dat ik leuk vind, een talent te maken in plaats van andersom.
Ik ga nu iets doen. Te beginnen met het aanschaffen van oordopjes voor mijn rechteroor.
|
Afstuderen (is vooral heel spannend)
|
14 Juni 2010 | 08:46:11
even een kleine update:
Vrijdag is mn onderzoek op de post en de electronische post gegaan. De datum voor het gesprek staat (21e). Als alles voldoende is dan ben ik geslaagd :) Nu vooral nog even duimdraaien dus..
Afstuderen (is alleen achteraf leuk)
|
07 Juni 2010 | 11:36:28
Het is nog even bikkelen. Hoewel... voor mn gevoel is het al het hele jaar bikkelen. En eigenlijk was het het jaar daarvoor ook bikkelen. Afstuderen is vooral mentaal zwaar.
Die constante druk dat je nog iets moet doen. Nee, nu moet het écht. Nu moet ik écht even iets doen. Want de vorige keer deed ik toch minder dan ik had willen doen.
Terwijl ik toch elke keer opgesloten zat in de studeerkamer. Laptop aan. Verslag open. En weer de tekst lezen die ik dagen daarvoor getikt had.
Al lezend dwalen de gedachten af. Kom op! Focussen nou. Dat roept die jongen van de sportschool ook altijd tijdens het buikspierkwartier: Keep the focus! Kijk daar dwaal ik alweer af.. wanneer was de laatste keer eigenlijk dat ik naar de sportschool ben geweest?
Nou, kom op, nu niet! Nu ga ik écht wat doen!
update
|
17 Mei 2010 | 11:37:01
Gods wegen zijn ondoorgrondelijk, altijd al geweest. Noem het toeval of noem het geluk, soms valt alles op zn plek. Ik wilde weg achter de kassa, 's nachts wanneer ik in een diepe slaap was zag ik rijen mensen voorbijkomen. Allemaal met een Familypas in de hand. Natuurlijk. Op zoek naar de Billyboekenkast. Natuurlijk. Ik begon thuis om wisselgeld te vragen en sprak mijn vriend aan met ú. Mijne blauwe broek begon te knellen en het geel leek me nog fletser te maken dan anders. Er moest iets veranderen, zoveel was duidelijk.
Gelukkig, of toevallig, viel mijn oog op een interne vacature voor een medewerker communicatie. Dat is mooi, ik krijg een communicatie diploma en was desperate op zoek naar meer uitdaging. Helaas vroeg de vacature om iemand met een grafische opleiding en ervaring met Adobe CS4. Niks voor mij dus, maar toch, diep van binnen, wilde ik laten weten dat ik er was. Ik trok mijn stoutse schoenen met stalen neuzen aan en vroeg om een gesprek. Dat kwam er. Het was een goed gesprek en ik mocht een dag meelopen. Om een lang verhaal heel erg kort te maken, vanaf morgen loop ik een grijze broek met heel veel zakken en een wit t-shirt aan door IKEA Amersfoort. Als communicatiemedewerker.
Deborah begint aan haar eerste serieuze, grote-mensen baan :)
billy
|
21 September 2009 | 16:52:21
Stiekem was ik altijd al gek op Billy, ik kon er van genieten om eindeloos naar hem te kijken. En hoewel ik overwoog om op hem af te stappen, deed ik dat nooit. Er was gewoon geen plek voor Billy in mijn leven. Tot afgelopen week..
Ik zal ze allemaal leren kennen: Billy, Andrup, Amalia, Sebastian, Benno en vele anderen. Want, meine damen, meine heren, per 1 oktober werk ik bij IKEA Amersfoort.
Deborah heeft een baan, hoera, hoera, hoera.
Help Deborah aan een baan
|
04 September 2009 | 13:04:15
na ruim 37 sollicitaties en precies evenveel afwijzingen is het tijd voor plan B. Onderzoek wijst uit dat banen vaak 'via via' worden vervult en daarom is het tijd om gebruik te maken van mijn netwerk.
Help ik zoek een baan!
Het hoeft niet eens een hele goede baan te zijn, of een voltijdbaan, of een baan die aansluit bij mijn opleiding, het hoeft ook geen baan op loopafstand te zijn of een baan waar ik heel rijk van word...
Ik ben vanaf 1 oktober beschikbaar- full time en parttime. Het zou mooi zijn als ik meer verdien dan het minimum jeugdloon (ja ja, daar val ik nog onder) en minder dan een uur reistijd vanaf Hooglanderveen zou ook fijn zijn. Ik krijg straks een Bachelor of Communication diploma en ik heb ook ervaring in administratieve functies en bij winkels.
Ik heb één groot nadeel en dat is het gebrek aan werkervaring. Dus weet je een baan (op een communicatieafdeling, bij de receptie of in een leuke winkel of een leuk kantoor) waar de werkervaring niet het zwaarste weegt? Dan hoor ik dat heel erg graag.
Dus verspreid het woord en help Deborah aan een baan!
Groeten,
Deborah
amish
|
02 September 2009 | 14:37:25
De amish. De Amish hebben geen douche, hebben geen verwarming, hebben geen tv, geen internet en geen telefoon. Ze staan vroeg op en maken zich altijd nuttig. Als ze zich vervelen (mocht het er van komen tussen het huizen bouwen, graan zaaien en kleren naaien) dan lezen ze een boek. De Amish zijn mensen die extreem nuttig bezig zijn. En extreem Christelijk zijn, dat ook.
Ik heb sinds een week of drie geen douche meer thuis. Nouja de douche is er wel maar er komt alleen maar koud water uit. Probleempje met de CV. Dat betekend ook dat er geen verwarming is. Ik grijp al naar wollen vesten en warme sokken maar het is nog goed te doen.
Deze week is het tijd om echt eens hard aan school te werken, maar er is een probleem. Na zes maanden stage waarin ik wel hard gewerkt heb maar minder zelfstandig thuis discipline op heb hoeven brengen om door te knallen aan mijn onderzoek, heb ik er wat moeite mee. En grijp ik ietsje te vaak naar de afstandsbediening. Ik overweeg sterk om de Amishlijn in huis door te trekken. Want als ik geen TV heb moet ik me wel nuttig gaan maken door te typen of lekker onder de warme wol te kruipen met een goed boek over marketing strategiën.
Ik denk dat het tijd is om tijdelijk afscheid te nemen van mijn teeveetje en een praktijkonderzoekje te doen naar het effect daarvan op mijn studie.
Ik hou je op de hoogte van de resultaten.
Wind uit de zeilen
|
28 Juli 2009 | 21:56:17
Het kan ook leuk zijn.
Het kan ook leuk zijn om op zaterdagmorgen meubels te kijken bij de Trendhopper, om vervolgens in plaats van het tv-meubel waar we voor kwamen een kast voor de slaapkamer te kopen. Om bij de Ikea te kijken wat voor goede deal we elders gedaan hebben, om ons uitgebreid te laten voorlichten over verschillende soorten behang en nog even langs óns huis te rijden om te kijken hoe het er nu bij staat.
Ruzie neemt soms de wind uit de zeilen, en Vriend haalt soms de wind uit mijn zeilen, zodat ik weer eventjes lángzaam op koers kan varen.
Ik moet van mezelf meer dan van hem (behalve als het om sporten gaat). En ik gun mezelf straks eerst wat rust. Rust om te klussen, te verhuizen en te zoeken naar een relaxt baantje voor even. En voor de rust gaan we volgende week een lang weekend chillen in de Ardennen. Relax..
Burn Out
|
20 Juli 2009 | 23:29:05
Vorige week stond er in de NRC-Next een artikel met de titel: "Tien manieren om een burn out te krijgen". Opvallend genoeg krijgen mensen steeds jonger een burn out, de schrijver was nog maar 25 toen hij zijn burn out kreeg. We willen steeds meer en leggen de lat steeds hoger. Tot we bezwijken aan de druk…
Wij willen een studie volgen, geld verdienen, samenwonen, overwerken, sporten, hobby’s hebben, een rijk sociaal leven leven. Wij willen naar feestjes gaan, eetafspraakjes hebben, targets halen, een leuke baan vinden die ook nog uitdagend is en het liefst enige vorm van sociale status heeft. Wij willen een goede relatie en geld hebben om samen leuke dingen te doen. Een mooi huis hebben dat altijd netjes en opgeruimd is en zó in de VT Wonen kan staan.
Ik eis altijd al veel van mezelf, zo veel dat de druk me teveel wordt en ik al met al toch net bovengemiddeld presteer. Ik wil dat iedereen mij aardig, sociaal, spontaan en prettig in de omgang vindt. Dat ik mijn werk goed doe, zelfs net een beetje beter dan gevraagd wordt. Ik wil een liefdevolle en leuke relatie waarin het altijd goed gaat.
Ik wil me geen zorgen hoeven maken over geld en om dat te waarborgen wil ik een baan waar ik elke dag fluitend naar toe ga en zoveel energie van krijg dat ik na thuiskomst nog wil gaan sporten, uitgebreid koken, opruimen en tv kijken met Vriend.
Ik wil lid worden van een kerk, yoga gaan doen (want daar wordt je zo lekker rustig van), ik wil bij een koor want ik vind zingen zo leuk, ik wil een master doen om me te verdiepen, ik wil dat mijn hele familie mijn beste vriend is en ik overal en altijd weet wat de mensen om wie ik geef bezig houdt. Ik wil een goede vriendin, geliefde, dochter, kleindochter, zus, collega en een goed mens zijn.
Na dertig sollicitatiebrieven wil ik alleen maar in mijn brief zetten: “Ik voldoe aan de eisen, geef mij de baan". Ik wil stoppen met huilen op de fiets en ik wil gewoon kunnen slapen voor 1 uur 's nachts. Ik wil afstuderen, het huis afmaken en een baan zoeken. Ik heb geen tijd voor een burn out.
PS. Deze week stonden er in de NRC Next tips om van een burn out af te komen. En ik heb natuurlijk geen burn out maar het is wel een hectische, drukke en stressvolle tijd en daarom juist een tijd om te leren relativeren.
de kredietcrisis is van ons allemaal...
|
16 Juli 2009 | 22:48:04
Ik geloof niet in de kredietcrisis.
Volgens mij maak je zelf een crisis. Zolang iedereen gewoon doet wat hij altijd doet, namelijk geld verdienen en dat weer uitgeven, is er geen wolkje aan de lucht. Het gaat pas mis wanneer een onderdeel van de geldketen de hand op de knip houdt. Het hele zooitje stort in elkaar en ineens lijkt álles door de crisis te komen.
Financieel merk ik weinig van de crisis, ik ben nog steeds platzak. En dat wordt alleen maar erger, maar dat heb ik zelf zo gepland. Heel vreemd, maar een huis kopen kost érg veel geld.
Sinds een paar maanden ben ik druk aan het solliciteren (want waar moet dat geld voor het huis anders vandaan komen?) en bijna dertig brieven en even zoveel afwijzingen is het erg verleidelijk ook dit aan de "crisis" toe te schrijven.
Ik betrapte mezelf er van de week op dat ik een verhaal af stak over adverteerders bij de omroepen die vanwege de crisis minder adverteren, waardoor de omroepen minder geld krijgen en minder personeel aannemen.
Klinkt heel aannemelijk.
Maar is het niet veel aannemelijker dat er inmiddels zoveel media-opleidingen zijn dat er te veel mensen afstuderen om de paar banen te vullen? Of dat omroepen steeds vaker mensen zoeken die veel zelf kunnen. Dan heb je namelijk niet een verslaggever+cameraman+geluidsman+regisseur nodig maar 1 camjo-er.
Ik zit gewoon in de verkeerde branche. En dat heeft niets met een crisis te maken. Teminste niet met een kredietcrisis, eerder met een carrierecrisis want waar kan ik nu carriere in gaan maken?
PS
Als je een baan weet in de media, PR, communicatie, onderwijs of misschien als kinderoppas, let me know!
|
|
|
|
|
